WYKRAWANIE OTWORÓW
Wykrawanie otworów jest jednym z wielu rodzajów wykrawania. Samo wykrawanie to czynność introligatorska. Polega na wykrawaniu z arkusza papieru (kartonu, tektury) pożądanego kształtu wyrobu papierniczego lub poligraficznego, których nie można uzyskać za pomocą zwykłego krojenia na gilotynie introligatorskiej. Wykrawanie różni się od skrawania tym, że w jego wyniku nie zawsze powstaje odpad (którym przy skrawaniu jest wiór), a elementy powstające wskutek wykrawania są zdeformowane plastycznie w jednakowym stopniu, tylko w pobliżu powierzchni cięcia. Wykrawanie wykonywane najczęściej na nożycach i prasach są zaliczane do obróbki plastycznej metali. Za pomocą wykrawania można zarówno nadawać wyrobom odpowiednie kształty zewnętrzne, jak i wykonywać w nich otwory. Wykrawanie otworów nie wymaga mechanicznego wiercenia początkowego ani otworu pilotowego. Jednakże są pewne ograniczenia. Dynamiczne wykrawanie otworów stosowane jest jako alternatywa do wykrawania przesuwnego w miejscach, w których jest dość przestrzeni do wycinania podczas ruchu dyszy. Jeśli metodzie tej dostarcza się przestrzeń może być ona szybsza niż wycinanie stacjonarne i przesuwne. Podczas wycinania pojawiają się również problemy. Sytuacja taka ma miejsce gdy materiał jest łamliwy, warstwowy lub też zespolony. Podczas owego procesu może nastąpić pęknięcie materiału łamliwego. Nastąpi to w momencie gdy strumień w początkowej fazie uderzy w materiał. Może także spowodować rozwarstwienie lub rozbicie na części materiału warstwowego lub zespolonego. W przypadku większości materiałów problem ten może wyeliminować wycinanie niskociśnieniowe za pomocą minimalnego ciśnienia wody. Niektóre materiały zespolone są bardzo niejednolite – w ich przypadku nie ma gwarancji, że wykrawanie otworów będzie zawsze skuteczne. W takich sytuacjach uzasadnioną alternatywą wykonania niewielkiego otworu jest zastosowanie systemu wiercenia mechanicznego.